Wednesday, September 28, 2016

Bukas Na lang Kita Dedeadmahin- Chapter Three




Mga boses na nag-uusap ang gumising kay Danica.

                “Is she really gonna ba okay, Tita Pen?”

That was Cielo’s voice. At ang kausap nito ay ang nanay ni Dana na isang doctor.  Nakita niyang magkausap ang dalawa sa may pinto ng kwarto.  Then she realized, she’s confined in a private ward. On the visitor’s couch were some of his friends. Marahil, ang mga ito ang unang tinawagan ni Cielo kanina.
          
      “Yes, she just needs some couple of days of rest. She’s over fatigue plus her sugar is not that good. You have to monitor her diet. The last time siyang na-admit dito, sinabi ko na sa kanya na mag-control sa mga pagkain mataas sa sugar.  This may get worse if magpapasaway siya. But rest assured hijo. She’s fine. She just have to stay for a day or two so that we can monitor her condition. Once mag-stabilized na ang sugar niya and her vital signs then, pwede mo na siyang iuwi.”

                “Okay, salamat Tita Pen.” The doctor went out of the room.

                Bumalik si Cielo sa kumpulan ng mga kaibigan nito.

                “Oh Cielo, kumalma ka na. Okay na daw siya,” sabi ni Hinaro.

                “Oo nga, you can’t face her na ganyan ang itsura mo. Takot na takot,” Hamiel said. “Dadagdag iyan sa stress ng asawa mo.”

Wednesday, September 21, 2016

Bukas Na Lang Kita Dedeadmahin- Chapter Two



“I’m Danica Urbano-Pontez and this has been, The Big News Tonight!” Ngumiti si Danica sa camera habang hinihintay ang cue ng director.

                “Three, two, one... okay, Cut!”  Ciella just gave the cue.

                Automatic na napabuntong-hininga si Danica. She has been awake since four in the morning. Anong petsa na? Eleven na ng gabi at ngayon lang natapos ang live airing ng late night show niya.  Mula pa kaninang umaga ay hindi pa siya nagkakaroon ng pahinga. From morning news to The Morning Talk with Danica show, to primetime news report to The Big News Tonight. These past few days ay sinimulan na rin nila ang episodes para sa morning show niya. Tatlong episodes pa lang  ang natatapos. There’s two more. Apat na araw na lang at aalis na sila ni Cielo kaya minamadali na ang lahat. Bukod doon, may mga live airing pa siyang shows. Medyo suko na ang katawan niya sa pagod at alam niyang maging si Ciella ay ganon din. Heto nga ang sister-in-law niya, nagpunta pa rin talaga sa shoot ng evening show niya kahit nilalagnat na ito.

                Agad niyang nilapitan si Ciella na nasa isang sulok. “Okay ka lang ba?” Sinapo niya  ang noo nito. “Ang init mo, girl.”  Ciella became her real sister after niyang pakasalan ang kakambal nito.

                “Nakainom na ako ng gamot. Susunduin daw ako ni Papa. Ikaw ba? Nasaan na ba iyong kakambal kong kuripot? Susunduin ka ba niya?”

Saturday, September 3, 2016

Bukas Na Lang Kita Dedeadmahin- Chapter One




           Danica was still in the midst of reverie. Sino ba naman kasing mag-aakala na sa tinagal-tagal ng pamba-bad trip niya kay Cielo, sa wakas, Mrs. Pontez na siya. Kaya mula nang matulog siya katabi ang kanyang mister hanggang sa pagmulat niya ng mata sa umagang iyon  ay nakangiti siya. Nawala lang ang ngiti sa kanyang labi nang mapansing wala sa tabi niya si Cielo. Inaasahan pa naman ng beautiful eyes niya na once na magmulat ang kanyang mga mata ay ang maamong fafable na mukha ng asawa ang una niyang masisilayan. Pero bigo siya.
             
                 “Cielo?”

               Bumangon siya para hanapin ang mister niya. Pumunta siya sa CR, walang tao. Lumabas siya ng kwarto at  hinanap ito sa lahat ng kwarto. Still no sign of Cielo. Nagsisimula na siyang kabahan. Bakit walang tao? Nasaan ang asawa niya? Nagbago na ba ang isip nito at iniwan na siya? Bumaba siya sa living room, sa kusina at sa garden. Wala roon ang asawa niya.

                “Cielo! Nasaan ka ba?” She shouted to no one. Wala kasing tao sa bahay na iyon... at mukhang nag-iisa na nga siya. Tears fell from her eyes. Ito ba ang grand paghihiganti ni Cielo? Pinakasalan siya, pinasaya ng isang gabi tapos iiwanan na siya?

“Cielo! Hindi na ako natutuwa sa pagtatago mo! Lumabas ka na please? Natatakot na ako!” she shouted again. Still, no one responded.

Bumalik siya sa loob ng bahay at umupo sa dining table. Doon niya napansin ang isang note na nakadikit sa ref. May pangalan niya ang note. Kinuha niya iyon at binasa.

Friday, July 1, 2016

Find Your Way To Me: After The Love Has Gone- Chapter Two

             


  “I still don’t like it.”

               Napanganga na lang si Vel sa sinabi ni Boss Earl. Seriously? Pangatlong revision na niya iyon mula nang pumatak ang Lunes. Mauubos na ang isang linggo at wala pa ni isa sa mga proposal designs ng team niya para sa resort ni Dr. Pelesso ang pumasa sa overly choosy nilang project manager. Suko na ang mga Junior Architects niya.

                “Boss Earl, apat na araw nang halos walang tulog ang mga staff ko para matapos ito.” Ibinagsak na niya ang folder sa mesa nito.

Sa isang iglap ay nahulas ang pagka-crush niya sa lalaking ito dahil sa inis. Sa mga nakaraang araw ay nahahalata niyang hinahanapan siya nito ng weakness. May mga pre-approved designs ang big boss nila pero nang ipa-check niya dito ang designs, ni-reject nitong lahat. Pakiramdam tuloy niya, gusto lang siya nitong pahirapan. Ni hindi naman niya makita ang basis ng assessment nito sa mga designs niya. At ayaw niya ng feeling na nadadamay ang mga tauhan niya sa kalokohan nito.

“And so? Still, the design is not good enough. I think Dr. Pelesso will not like it, too. Your designs are good, Vel. But these lack of something. Kung ako ang pupunta sa resort na iyan, malulungkot lang ako sa halip na mag-enjoy at mag-relax. It’s a bit gloomy, too tight... too plain.”

Friday, April 29, 2016

Find Your Way To Me: After The Love Has Gone- Chapter One




“Kuya, para po!” agad na sambit ni Vel. Kung kelan naman kasi kailangan niyang magmadali eh saka naman hindi nakisama ang kotse niya. Napilitan tuloy siyang mag-jeep sa kabila ng marami niyang bitbit na tracing papers, blue prints at kung anu-ano pa. Pero ang siste, hindi siya narinig ni manong drayber kaya sumigaw na siya with feelings. “Kuya!!! Paraaaa!”

                Huminto ang jeep kasabay ng pagtingin sa kanya ng lahat ng kapwa pasahero. Eh ano? Kesa lumagpas pa ako ng mas malayo ano?  Deadma na sa reaksyon ng mga kapwa pasahero. Mala-donya siyang bumaba ng jeep sa tapat ng ZLCD Realty Corporation Building. Hindi siya pwedeng ma-late dahil iyon ang unang araw ng new boss nila sa opisina... at iyon din ang araw na malalaman niya kung may trabaho pa siya o magaalsa-balutan na siya at magsa-sayonara opisina.

                Naalala  na naman niya ang nangyari. Ang shungabels mo rin naman kasi talaga, Aveline! She had been working at ZLCD Realty Corporation for six years. Nagsimula siya sa kumpanya sa pinakamababang position as endoder hanggang sa maabot niya ang position niya ngayon... Senior Architect. Marami sa kumpanya ang nagtataka kung bakit niya nakuha ang position nang mas maaga. Usual kasi ay iyong mga architect na may eight to ten years of experience ang nakakakuha ng ganong position. It was actually her intelligence and perseverance that brought her the achievement. Nakitaan siya ng abilidad ng dati niyang boss at bago pa nga mag-resign ang dating Project Manager ay nai-process ang promotion niya.